அது ஒரு துணிச்சலான செயல்

 

நாம் எப்போது ஒரு துணிச்சலான செயலைச் செய்திருக்கிறோம் என்று நினைத்துப் பாருங்கள். அந்தச் செயலைச் செய்ய நமக்கு தைரியம் தந்தது எது?

நம் பின்னணியில் சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நமக்கு உதவுவார்கள் என்ற எண்ணம் அந்தத் துணிச்சலான செயலைச் செய்வதற்கான உந்துதல் தந்திருக்கிறது என்பதைக் காணலாம். நம்முடைய சில முயற்சிகளுக்கு உதவி செய்திருக்கிறார். வீட்டினரும் நம் செயலைப் பாராட்டியுள்ளார்கள். தோழிகள் நமக்கு உறுதுணையாக இருக்கிறார்கள்… போன்ற அனுபவங்கள் நமக்கு இருக்கும்போதுதான் நாம் துணிச்சலான செயலைச் செய்ய முன்வருவோம். சில சோதனை முயற்சிகளுக்கு நம்மை ஆட்படுத்த ஆயத்தமாவோம்.

ஒரு துணிச்சலான செயலை எதற்காக செய்ய வேண்டும்?

துணிச்சலான செயலைச் செய்யாவிட்டால் நாம் பழைய வட்டத்திற்குள்ளேயே வளைய வருவோம். கடந்த காலத்திலேயே நம் வாழ்க்கை முடிந்துவிடும். வளர்ச்சி இருக்காது. சில ரிஸ்க் எடுக்கும்போது நமக்குப் புது அனுபவம் கிடைக்கிறது. அதற்கு நாம் எப்படி ஈடுகொடுக்கிறோம் என்பதிலிருந்து நம்மை நாமே உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. திறன் மேம்படுகிறது. தன்னம்பிக்கை கிடைக்கிறது. அடுத்த துணிச்சலான செயலுக்கு நாம் தயார்.
இப்போது நம் வகுப்பறைக்கு வருவோம்.
நாம் ஒரு மாணவனை, மாணவியை வகுப்பு முன்னால் வந்து பாடப்பகுதியை வாசிக்கும்படி பணிக்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அல்லது கரும்பலகையில் எழுதியதை வாசிக்கச் சொல்கிறோம் என்று கருதுவோம். அங்கு என்ன நடக்கும்?

வகுப்பறை சட்டென அமைதியாகும். அறுபது கண்களும் அவரையே பார்க்கும். ஆசிரியர் மிகுந்த கவனத்தோடு காதுகளைக் கூர்மையாக்கி காத்திருக்கிறார். அந்தச் சூழலே அந்த மாணவிக்கு ஒருவித அச்சவுணர்வைத் தரும். இந்தச் சூழலில் அவர் வாசிப்பது என்பது ஒரு துணிச்சலான செயல். அவர் துணிச்சலான செயலைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பார். அவர் அதைச் செய்ய வேண்டுமானால் அவருக்குப் பின்னால் உறுதுணையாகச் சிலர் இருக்க வேண்டும். தைரியம் தரும், நம்பிக்கை தரும் அனுபவங்கள் அக்குழந்தைக்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டும்.
அத்தகைய அனுபவங்கள் அம்மாணவனுக்கோ மாணவிக்கோ நம் வகுப்பறைகள் வழங்குகின்றனவா என்று கேட்டால் பெரும்பாலும் இல்லை என்பதே பதிலாக இருக்கும்.

அப்படி கிடைத்திருந்தால் நானே வருகிறேன் என்று கையை உயர்த்தும். வாசித்துக் காட்டு என்று பரிசோதிக்க வேண்டியிருக்காது அது நன்றாகப் படிக்கும் குழந்தையாக மாறியிருக்குமே.

ஒரு வகுப்பறையில் வாசிக்கச் சொல்லும்போது, கேள்விக்குப் பதில் சொல்லும்படி பணிக்கும்போது, எழுதச் சொல்லும்போது எல்லாம் நாம் அக்குழந்தையைப் பரிசோதிக்கவே செய்கிறோம். இங்கெல்லாம் ஒரு துணிச்சலான செயலைச் செய்ய முன்வருபவரின் மனநிலை என்னவோ அதே மனநிலை அக்குழந்தைக்கும் இருக்கும். உண்மையில் பெரியவர்கள் அனுபவிப்பதைவிட சற்று அதிகமாகவே இருக்கும். அதுவும் நடுநிலைப்பள்ளி உயர்நிலைப்பள்ளி மாணவர்களிடம் அதிகமாகவே இருக்கும்.

ஒரு வகுப்பறை என்று இருந்தால் அங்கு வாசிக்கவும், பதில் சொல்லவும் எழுதவும் வேண்டாமா? குழந்தைகளிடம் இப்படிச் சொல்ல வேண்டாமா?

சொல்லலாம். ஆனால் அதற்கு முன் ஒரு துணிச்சலான செயலைச் செய்வதற்கு நமக்கு உறுதுணையாக இருந்த காரணிகள் போல நம் குழந்தைகளுக்கு இருக்கின்றனவா என்று பரிசோதிப்பது நல்லது.

என் ஆசிரியர் என்னை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டுள்ளார். என் வகுப்பிலுள்ள அனைவருக்கும் என்னைப் பற்றித் தெரியும். அவர்கள் என் உதவிக்கு வருவார்கள். தவறு வருவது இயல்பு என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அல்லது தவறு என்று ஒன்று இல்லை. அது மாறுபட்ட பதில். மாறுபட்ட பதிலைச் சொல்வது என்பது வேறுபட்ட சிந்தனையைக் காட்டுவது. அது கற்றலின் பாகமே. என்பதை எல்லோரும் புரிந்திருக்கிறார்கள். ஆசிரியர் என் தவறைப் பூதாகாரமாகக் காட்ட மாட்டார்.
என்னைக் கேலி செய்ய மாட்டார். நான் கவனிக்க வேண்டியதை என்னிடம் தனியாகச் சொல்லுவார். பாராட்டும்போது பெரியளவில் பாராட்டுவார். நான் சோகமாக இருந்தால் அதைப் பற்றி விசாரிப்பார். என்ன மகிழ்ச்சியில் அவரும் பங்கெடுப்பார் என்ற எண்ணம் அக்குழந்தையின் மனத்தில் வேரூன்றியிருக்க வேண்டும்.

ஒரு கலகலப்பான உறவு நம் வகுப்புக்குள் இருக்க வேண்டும். ஆசிரியருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் இடையே பாசப்பிணைப்பு இருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தால் மட்டுமே அந்த ரிஸ்க்கை அம்மாணவி ஏற்றெடுப்பாள். தைரியமாக வாசிப்பாள். எழுதுவாள். இல்லாவிட்டால் தெரிந்தாலும் வாசிக்காமல் இருப்பாள். பதில் சொல்லாமல் இருப்பாள். நமக்கேன் வம்பு என்று பேசாமல் இருப்பாள்.
தெரியவில்லை என்றால் ஒரு பிரச்சனையோடு முடிந்துவிடும். தவறான பதிலைச் சொல்லிவிட்டால் அது பல பிரச்சனையில் முடியும். எதற்கு அது என்று பேசாமல் இருப்பாள்.

இந்தப் பாசப்பிணைப்பு எதுவும் இல்லாத ஒருவர் திடும் என்று வகுப்புக்குள் நுழைந்து ஒரு மாணவனை அழைத்து ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்து எங்கே வாசித்துக் காட்டு என்றால் எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்.

(ஆசிரியப் பயிற்சியில் முதல் இரண்டு மணிநேரம் பயிற்சியாளர் கேட்கும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் தெரிந்தும் சொல்லாமல் இருக்கும் அந்த அமைதியான சூழல் நினைவிருக்கிறதா? எப்போது அந்த இறுக்கம் தளர்கிறது என்பதைக் கவனித்திருப்பீர்கள் அல்லவா? அது நம் குழந்தைகளுக்கு மிகவும் பொருந்தும்.)

இப்போது வேறொரு வகுப்பறையை நினைத்துப் பார்ப்போம். இந்தப் பாசப்பிணைப்பு உருவாவதின் முதற்படி இது என்று கருதலாம்.

ஆசிரியர் ஒரு கேள்வி கேட்கிறார். மாணவர்கள் விருப்பம் போல் பதில் சொல்கிறார்கள். அதில் சரியென்றோ தவறென்றோ இல்லை. ஆசிரியர் எல்லா பதில்களையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். கரும்பலகையில் எழுதுகிறார். (ஒரு மாணவன் சொல்வதை ஆசிரியர் ஏற்றுக்கொள்வதின் அடையாளம் அவர் சொல்வதைக் கரும்பலகையில் எழுதுவது. அப்படி எழுதும்போது அந்த மாணவனின் முகத்தைப் பார்க்க வேண்டுமே… அப்படியொரு மலர்ச்சியைக் காணலாம்.) அந்தப் பதில்களைத் தொடர்ந்து வேறு பல கேள்விகள் கேட்கிறார். கலந்துரையாடல் அனுபவப் பகிர்வாக நீள்கிறது. இந்த வகுப்பறையிலுள்ள மாணவர்களை நினைத்துப் பாருங்கள். எவ்வளவு நம்பிக்கையோடு, உற்சாகத்தோடு இருப்பார்கள் இல்லையா….

இதுதான் Qrius Learning Initiatives ன் நீள்கதைப் பாடத்திட்ட வகுப்பில் நடப்பது. ஆசிரியர் கூற்று வாசித்து, அந்த பலபதில் வினாவைக் கேட்கும்போது இந்த அதிசயம் நடப்பதைக் காணலாம்.

ஆனால் பழைய கருத்துகள் இன்னும் மனதைவிட்டுப் போகாமல் இருக்கும்போது, குழந்தை படித்திருக்கிறதா இல்லையா என்று பதைபதைப்பு இருக்கும்போது நாம் ஒரு சொல்லையோ ஓர் எழுத்தையோ சுட்டிக்காட்டி, ஒருவரை அழைத்து இது என்ன என்று கேட்போம்.
இங்கெல்லாம் ஒரு துணிச்சலான செயலுக்கு குழந்தையைத் தள்ளி விடுகிறோம் என்பதை மறவாதீர்கள். அப்படி தள்ளிவிடுவதற்கு முன் அதற்கான முழுமையான உறுதுணையை நாமும் நம் வகுப்பும் அந்தக் குழந்தைக்குக் கொடுத்திருக்கிறதா என்று ஒரு நிமிடம் யோசிப்பது நல்லது.

ஜி. ராஜேந்திரன்
கல்வி இயக்குநர்
Qrius Learning Initiatives, Coimbatore
தொடர்புக்கு
வேலவன் – 9994196113

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s